Społeczeństwo od lat próbuje sprzedać kobietom bardzo niebezpieczny mit:
że kobiecość ma datę ważności.
Że po pewnym wieku kobieta powinna:
wyciszyć się,
przestać marzyć,
przestać być sensualna,
zaakceptować niewidzialność
i powoli znikać z centrum własnego życia.
A potem człowiek spotyka kobietę po sześćdziesiątce, która:
podróżuje po świecie,
śmieje się głośno przy winie z przyjaciółkami,
dba o ciało,
czyta książki,
uprawia jogę,
ma błysk w oczach,
flirtuje,
rozwija biznes,
odbiera wnuki ze szkoły,
a wieczorem rezerwuje lot do Portugalii.
I nagle okazuje się, że życie wcale się nie skończyło.
Dla wielu kobiet właśnie wtedy zaczyna się nowy etap wolności.
Dzieci są dorosłe.
Kariera została zbudowana.
Nie trzeba już nikomu niczego udowadniać.
Nie ma potrzeby gonienia za społeczną akceptacją tak desperacko jak kiedyś.
Pojawia się coś dużo cenniejszego:
spokój połączony ze świadomością własnej wartości.
Kobiety po sześćdziesiątce bardzo często przestają żyć dla oczekiwań innych ludzi.
Zaczynają żyć dla siebie.
I może właśnie dlatego bywają tak fascynujące.
Bo ich kobiecość nie opiera się już wyłącznie na młodości. Opiera się na doświadczeniu, emocjonalnej inteligencji, sile psychicznej i ogromnej świadomości siebie.
One wiedzą już:
co je uszczęśliwia,
czego nie tolerują,
kogo chcą przy sobie,
a kogo nie.
I wbrew temu, co próbuje wmówić kultura internetu, seksualność nie umiera z wiekiem.
Zmienia się.
Dojrzewa.
Staje się bardziej świadoma.
Bo seksualność to nie tylko młode ciało.
To energia życia.
Bliskość.
Dotyk.
Poczucie atrakcyjności.
Połączenie z własnym ciałem.
Umiejętność odczuwania przyjemności i czułości.
Kobieta po sześćdziesiątce nadal może:
czuć się piękna,
kupować perfumy,
nosić czerwoną szminkę,
tańczyć,
flirtować,
kochać,
uprawiać seks,
i czuć się żywa.
I nie ma w tym nic „żałosnego”, jak czasem próbują sugerować młodsze pokolenia wychowane na kulcie wiecznej młodości.
Wręcz przeciwnie.
Jest coś niezwykle inspirującego w kobietach, które mimo upływu czasu nadal wybierają życie zamiast emocjonalnej rezygnacji.
Dbają o zdrowie.
O ducha.
O relacje.
O podróże.
O wnuki.
O przyjaciół.
O własne ciało.
O własną psychikę.
Nie dlatego, że „boją się starości”.
Ale dlatego, że rozumieją coś bardzo ważnego:
człowiek starzeje się naprawdę dopiero wtedy, gdy przestaje być ciekawy życia.
I być może największym kłamstwem, jakie sprzedano kobietom, jest przekonanie, że po pewnym wieku powinny przestać być pełne życia.
Bo prawda wygląda często zupełnie inaczej.
Niektóre kobiety po sześćdziesiątce mają w sobie więcej światła, sensualności i odwagi niż ludzie o połowę młodsi.
Wilczyca